Witaj gościu, Jeśli czytasz tę wiadomość to znaczy że nie jesteś zarejestrowany. Kliknij i zarejestruj się by w pełni korzystać z wszystkich funkcji naszego forum.

Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
STS-132
(27.05.10, 22:42)ekoplaneta link napisał(a):A propos STS 132 gdzie mogę znaleźć fotkę z przycumowanym Atlantisem do ISS, którą Matias wziął sobie za forumowe logo? Interesują mnie zdjęcia dobrej jakości  Smile

[Obrazek: iss023e044747.jpg]

[Obrazek: iss023e044786.jpg]

Podobne wraz z pełnymi (hi-res) wersjami znajdziesz na tej stronie w galerii NASA. Z ciekawszych mogę jeszcze te zapodać (chociaż polecam przejrzenie całej galerii Smile), na drugiej widoczny Księżyc i Wenus Wink

[Obrazek: iss023e047247.jpg]

[Obrazek: iss023e047286.jpg]
Odpowiedz
Dziękuję Matias za namiary na zdjęcia. Fotki są niesamowite i wkrótce je pościągam na dysk  Smile
Odpowiedz
PRZEBIEG LOTU - 2

FLIGHT DAY 7

7 dnia lotu, 20 maja prowadzone były lżejsze prace, a ponadto załoga miała czas wolny. Na początku dnia astronauci wykonywali czynności związane z otwarciem włazu do modułu Rassvet. Oleg Kotov i Alexander Skvortsov wykonali testy szczelności połączenia pomiędzy Rassvet a Zarya. O godzinie 10:52 UTC wlazły pomiędzy modułami zostały po raz pierwszy otworzone. Jak zwykle podczas otwierania nowego modułu astronauci pracowali w okularach ochronnych i masach chroniących przed zapyleniem. Po otwarciu włazu zbadane zostały próbki powietrza. Oleg Kotov na początku poinformował, że atmosfera była czysta, ale podczas dalszych prac pojawiły się w niej opiłki metalu. Kontrola misji zaleciła zamknięcie modułu po aktywacji wentylacji. Po otwarciu modułu załoga miała kilka godzin czasu wolnego. Potem astronauci zamontowali przewody wentylacyjne pomiędzy Rassvet a Zarya. Moduł został następnie zamknięty. Opiłki metalu powinny zostać usunięte przez filtry powierza. Rozładunek sprzętu i zapasów zgromadzonych w module i wyposażanie jego wnętrza było zaplanowane już po zakończeniu misji.

Tracy Caldwell-Dyson, Mikhail Kornienko, Soichi Noguchi i Timothy Creamer prowadzili normalne prace przy eksperymentach i utrzymaniu stacji. Ken Ham, Tony Antonelli i Sellers przenosili wyposażenie pomiędzy wahadłowcem Atlantis i stacją. Podczas dnia prowadzone były też przygotowania do spaceru EVA 3. Garrett Reisman, Mike Good, Antonelli i Bowen przygotowali narzędzia oraz skafandry. Skonfigurowali też śluzę Quest. Cała załoga przejrzała ponadto procedury związane ze spacerem.

Astronauci Ham, Antonelli, Sellers i Caldwell-Dyson udzielili też wywiadu dla reporterów z Associated Press, FOX News Radio i CBS News. Garrett Reisman i Michael Good spędzili noc w śluzie Quest przed EVA 3 zaplanowanym na następny dzień.

Tymczasem na Ziemi zdecydowano, że dodatkowy przegląd niektórych miejsc na osłonie termicznej, w tym na skrzydle lewym nie będzie konieczny. Osłona została oficjalnie uznana za zdolną do wejścia w atmosferę.

FLIGHT DAY 8

8 dnia misji, 21 maja odbył się trzeci i ostatni spacer kosmiczny misji STS-132, EVA 3. Zasadniczym celem spaceru była wymiana dwóch ostatnich baterii modułu ITS P6. Ponadto do wykonania pozostały pomniejsze prace. Przed spacerem ramię CanadArm2 przemieściło paletę ICC-VLD w pobliże miejsca prac. Wysięgnik obsługiwali Sellers, Bowen i Caldwell-Dyson.

Astronauci Garrett Reisman i Michael Good rozpoczęli spacer ze śluzy Quest o godzinie 10:27 UTC. Początek spaceru nastąpił 18 minut przed planowanym czasem. Po przygotowaniu narzędzi astronauci udali się na główną kratownicę stacji. Pierwszym zadaniem była instalacja zapasowego przełącznika amoniaku przy linii chłodzącej pomiędzy sekcją P4 kratownicy ITS P3/P4 ma kratownicą ITS P5. Element ten służył do ponownego napełniania amoniakiem linii chłodzących po wyciekach. Instalacja przełącznika przebiegła szybko i bez problemów.

Następnie astronauci przeszli na kratownicę ITS P6, gdzie przystąpili do drugiej części wymiany baterii. Good wymontował starą baterię 5 z IEA i przekazał ją Reismanowi. On zamocował ją w gnieździe D ICC-VLD. Następnie odłączył nową baterię E i przekazał ją Goodowi. Ten ostatni zainstalował ją w gnieździe 5 kratownicy. Potem odkręcił starą baterię 6, którą przejął Reisman. Po zamocowaniu baterii 6 na palecie Reisman odłączył nową baterię F. Good zainstalował ją w gnieździe 6 IEA. Pod koniec procedury wymiany baterii Reisman zainstalowali starą baterię 1 w gnieździe C ICC-VLD. Od czasu EVA 2 była ona tymczasowo doczepiona do uchwytu na kratownicy. Procedura wymiany baterii zakończyła się po około 3 godzinach od początku spaceru. Astronauci następnie zdemontowali uchwyty i narzędzia używane w czasie wymiany i przestąpili do realizacji pozostałych pomniejszych zadań. Ramię CanadArm2 następnie rozpoczęło przenoszenie ICC-VLD na MBS.

Reisman i Good najpierw udali się na powierzchnię modułu Destiny. Tam poprawili izolację termiczną na Dextre. Potem przeszli do ładowni wahadłowca. Tam odłączyli interfejs PDGF. Znajdował się on na ścianie ładowni. Astronauci odkręcili 4 śruby. Następnie przenieśli ten element do śluzy Quest. PDGF był przeznaczony do montażu na powierzchni modułu Zarya podczas spaceru kosmicznego w przyszłości. Umożliwi on użytkowanie CanadArm2 w kompleksie rosyjskim. Części umożliwiające jego instalację - rama i łączniki były przeznaczone do dostarczenia na pokładzie statku Progress.

Po spakowaniu PDGF we wnętrzu śluzy astronauci zajęli się przestawianiem narzędzi przeznaczonych do użycia podczas przyszłych spacerów kosmicznych. Przenosili narzędzia z wnętrza Quest do pojemników na ITS Z1. Przenosili też narzędzia między pojemnikami. W tym czasie CamadArm2 dołączył ICC-VLD do MBS za pośrednictwem POA. Końcówka ramienia została następnie odłączona. Po zakończeniu wszystkich drobnych prac astronauci wrócili do śluzy Quest.

Spacer EVA 3 zakończył się o godzinie 17:13 UTC. Trwał 6 godzin i 46 minut. Wszystkie zadania zostały wykonane bez najmniejszych problemów. Dla Gooda był to 4 spacer kosmiczny w karierze. Łącznie trwały one 29 godzin i 53 minuty. Dla Reismana był to 3 spacer. Ich łączny czas wyniósł  21 godzin i 12 minut. Łączny czas 3 spacerów misji STS-132 wynosił 21 godzin i 20 minut. W historii ISS był to 146 spacer kosmiczny. Łącznie trwały one 914 godzin i 53 minuty (38.1 dnia).

W czasie dnia Tom Ham zajmował się przenoszeniem wyposażenia z i na pokład środkowy kabiny załogowej wahadłowca. Oleg Kotov, Alexander Skvortsov, Mikhail Kornienko, Soichi Noguchi i Timothy Creamer prowadzili zwyczajne prace na ISS, a ponadto przygotowywali statek Soyuz TMA-17 do odcumowania. Po ponownym otwarciu modułu Rassvet astronauci poinformowali, że ilość opiłków metalu unoszących się w jego wnętrzu znacznie spadła.
Odpowiedz
FLIGHT DAY 9

9 dnia lotu, 22 maja paleta ICC-VLD została ponownie umieszczona w ładowni. Ponadto prowadzone były lżejsze prace. W pierwszej połowie dnia ramię CanadArm2 pochwyciło paletę ICC-VLD, która od czasu EVA 3 była zakotwiczona na interfejsie POA MBS. Obsługą CanadArm2 zajmowali się Piers Sellers i Garrett Reisman. Po odłączeniu ICC-VLD manipulator powoli przeniósł ją do ładowni wahadłowca Atlantis. Tam paleta została zabezpieczona za pomocą zdalnie sterowanych uchwytów. Ramię następnie zostało odłączone od palety i ustawione w pozycji parkingowej. Zakończyło to prace z manipulatorem przewidziane na tą misję.

Astronauci przenieśli też na pokład wahadłowca skafandry EMU używane podczas spacerów kosmicznych. Ponadto Tracy Caldwell-Dyson odpowiadała na pytania zadawane przez  uczniów z 12 szkół podstawowych i średnich w ramach akcji edukacyjnej NASA Explorer Schools. Po objedzie przenoszone były materiały pomiędzy pokładem środkowym a stacją oraz w przeciwną stronę. Członkowie załogi ISS prowadzili standardowe czynności. Astronauci mieli też około 2.5 godziny czasu wolnego.

FLIGHT DAY 10

10 dnia lotu, 23 maja wahadłowiec Atlantis odcumował od ISS. Na początku dnia astronauci zakończyli transfer wyposażenia. Na pokład wahadłowca Atlantis przeniesione zostały między innymi schłodzone próbki z eksperymentów. Potem sprawdzone zostały narzędzia stosowane podczas odcumowania. Następnie odbyła się wspólna konferencja prasowa. W jej trakcie astronauci odpowiadali na pytania zadawane przez reporterów z USA oraz Japonii. Wykonane zostało też zwyczajowe zdjęcie załogi. Potem w module Harmony odbyła się krótka ceremonia pożegnania załogi. Załoga wahadłowca przeszła potem na pokład swojego pojazdu. Włazy pomiędzy stacją a wahadłowcem zostały zamknięte o godzinie 12:43 UTC, po 6 dniach, 20 godzinach i 25 minutach wspólnych operacji.

Załoga wykonała następnie testy szczelności, skonfigurowała sieć komputerową oraz przeprowadziła kalibrację bezwładnościowych jednostek pomiarowych.  Panele słoneczne w amerykańskiej części ISS zastały ustawione w pozycji zapobiegającej zanieczyszczeniu przez silniczki wahadłowca. Za pomocą silniczków wahadłowca stacja została ustawiona w orientacji przestrzennej właściwej do odcumowania, czyli z orbiterem skierowanym do kierunku ruchu. Podczas wspólnej fazy misji do kierunku ruchu był skierowany kompleks rosyjski, dzięki czemu osłona termiczna wahadłowca była mniej narażona na zderzenia z odłamkami orbitalnymi. Po manewrze zmiany orientacji zablokowane zostały też panele modułu Zvezda. Następnie uruchomiony został system ODS. Atlanits odłączył się od PMA 2 o godzinie 15:22 UTC, po 7 dniach i 54  minutach od zacumowania. Odkodowanie miało miejsce w czasie gdy oba pojazdy przelatywały na wysokości 220 mil ponad południowym Oceanem Indyjskim, na południowy zachód od Perth w Australii. Odbyło się w czasie nocy orbitalnej. Wahadłowiec został odepchnięty przez mechanizm sprężynowy na odległość 2 stóp. Następnie Dominic Antonelli  oddalił go na odległość około 400 stóp od stacji używając silników RCS uruchomionych w sposób pulsacyjny.  Szybkość oddalania wynosiła około 0.3 stopy na sekundę. Po oddokowaniu wyłączono zasilanie ODS. W odległości 400 stóp rozpoczęty został manewr oblotu stacji.  Przebiegał niedługo po wschodzie Słońca. Oblot miał na celu zebranie dokładnej dokumentacji fotograficznej ISS, która pozwalała na wyszukanie ewentualnych uszkodzeń na jej powierzchni. W czasie oblotu odległość wahadłowca od stacji wahała się pomiędzy 400 a 600 stóp. Tak jak podczas poprzednich misji, wahadłowiec Atlantis rozpoczął przelot w pozycji z ładownią skierowaną w stronę PMA 2. Następnie przeleciał nad stacją, za modułem Zvezda, pod stacją i zajął pozycję wyjściową przed PMA 2. W czasie oblotu oba statki przelatywały nad południowym Pacyfikiem, Meksykiem, USA, Francją i północną Afryką. ISS została następnie ponowie ustawiona w standardowej orientacji przestrzennej.

Po oblocie, o godzinie 16:37 UTC załoga wahadłowca wykonała pierwszy manewr silnikowy, który oddalił wahadłowiec od ISS. Zmiana szybkości wyniosła 1.5 stopy na sekundę. O godzinie 17:05 UTC wykonany został drogi manewr separacyjny, który zwiększył tempo oddalania się wahadłowca od stacji. Trwał on 13 sekund, a zmiana szybkości wyniosła 1.5 stopy na sekundę. Manewrami tymi zajmował się Antonelli.
Odpowiedz
FLIGHT DAY 11

11 dnia misji, 24 maja wykonany został ostateczny przegląd stanu osłony termicznej. Miał on na celu wyszukanie ewentualnych uszkodzeń wywołanych przez odłamki orbitalne. W procedurze tej uczestniczyli Ken Ham, Tony Antonelli, Garrett Reisman i Piers Sellers. Po ustawieniu OBSS w odpowiedniej pozycji astronauci wykonali skanowanie krawędzi skrzydła prawego. Przegląd rozpoczął się około 08:30 UTC, przed planowanym czasem. Po zakończeniu skanowania prawego skrzydła, co nastąpiło o 09:50 UTC  wykonane zostały badania części dziobowej statku. Ten etap przeglądu zakończył się o 10:52 UTC. Na koniec przeskandowano krawędź przednią lewego skrzydła. W czasie przeglądu układ obracający sensory nie sprawiał problemów. Po zakończeniu przeglądu (o 12:17 UTC), OBSS został umieszczony na boku ładowni. Zebrane dane po przesłaniu na Ziemię były analizowane w czasie nocy, ale wstępnie nie zauważono żadnych nowych uszkodzeń. Po przeglądzie wysięgnik RMS został złożony i wyłączony.

W czasie dnia Bowen i Mike Good pakowali też skafandry EMU i narzędzia wykorzystywane podczas spacerów kosmicznych.  Każdy z członków załogi wykonał też serię ćwiczeń fizycznych przygotowujących organizm do lądowania. Astronauci mieli też czas wolny.

FLIGHT DAY 12

12 dnia lotu, 25 maja załoga prowadziła przygotowania do lądowania. Na początku dnia wykonane zostały testy systemów używanych podczas lądowania. Zajmowali się tym głównie Dominic Antonelli i Michael Good. W tym celu uruchomili układy APU, a następnie przeprowadzili próbę ruchomości powierzchni aerodynamicznych. Następnie sprawdzone zostały sensory nawigacyjne i system sterowania kołami dziobowymi. Astronauci skontrolowali też położone przełączników w kokpicie i funkcjonalność wskaźników. Wszystkie testy przebiegły bez problemu. W dalszej kolejności Ham i Antonelli wykonali próbne uruchomienie silników RCS. Podczas testu po kolei uruchamiali 44 silniki RCS w przedniej i tylnej części pojazdu. Próba zakończyła się około 08:25 UTC. Nie zaobserwowano żadnych nieprawidłowości.

Stephen Bowen, Piers Sellers i Garrett Reisman pakowali też wyposażenie przed lądowaniem. Ken Ham i Dominic Antonelli przećwiczyli manewr lądowania za programu programu PILOT. Cała załoga udzieliła tez wywiadu dla Colbert Report, ABC Radio Network  i WEWS-TV z Cleveland. Pod koniec dnia Reisman i Sellers wyłączyli i złożyli antenę pasma Ku.

Tymczasem na Ziemi zakończyły się analizy ostatniego skanowania osłony termicznej. Nie znaleziono żadnych problemów. Lądowanie w KSC było zaplanowane na następny dzień. Prognoza pogody ogólnie była sprzyjająca, chociaż występowało ryzyko wystąpienia rozproszonych chmur na wysokości 3 000 i 8 000 stóp oraz opadów w odległości mniejszej niż 30 mil od miejsca lądowania. Istniały jednak spore szanse na poprawę  za sprawą zbliżającego się do Florydy niżu. Wiatry nie stanowiły przeszkody. Ich szybkość przewidywano na 9 węzłów (w porywach do 15 węzłów). Normy wyniosły 12 węzłów, w porywach do 18. Na 26 i 27 maja nie przygotowywano zapasowego miejsca lądowania w bazie Edwards (Edwards Air Force Base - EAFB). Wahadłowiec mógł pozostawać na orbicie maksymalnie do 29 maja. Ostatni dostępny dzień był zarezerwowany na rozwiązywanie ewentualnych problemów technicznych, więc w razie niekorzystnej pogody lądowanie musiałoby odbyć się najpóźniej 28 maja. 26 maja istniały 2 okazje do lądowania w KSC - na orbicie 186 i 187. 27 maja dostępne były kolejne 2 okazje do lądowania w KSC - na robicie 202  i 203. 28 maja istniało 5 okazji - na orbitach 217 (KSC), 218 (KSC), 219 (Edwards), 220 (Edwards), oraz 220 (White Sands). Ostatniego dostępnego dnia - 29 maja łącznie istniało 6 okazji - na orbicie 233 (KSC), 234 (White Sands i KSC), 235 (Edwards i White Sands), oraz 236 (Edwards).
Odpowiedz
LANDING DAY

26 maja odbyło się lądowanie. Na początku dnia załoga pakowała ostatnie elementy wyposażenia. Ken Ham skalibrował bezwładnościowe jednostki pomiarowe systemu nawigacyjnego. Pogoda w KSC nie przeszkadzała w lądowaniu, opady występowały w odległości większej niż 30 mil od miejsca lądowania. Były obserwowane w odległości 65 mil od pasa lądowania i przesuwały się ku południu. Nie było jednak pewności, czy nie zbliżą się do KSC.

Astronauci pracowali zgodnie z planem przygotowań do lądowania. Po przełączeniu systemu chłodzenia z radiatorów na system odparowujący wodę zamknięte zostały drzwi ładowni. Nastąpiło to o godzinie 09:27 UTC. Potem wykonany został manewr zmiany orientacji przestrzennej poprawiający łączność z satelitami TDRS.  Następnie pakiet oprogramowania OPS-2 używany podczas lotu orbitalnego został zastąpiony pakietem OPS-3 stosowanym w trakcje lądowania. Astronauci wyłączyli szperacze gwiazd w przedniej części orbitera i zamknęli ich klapy. Tony Antonelli wykonał potem test ruchomości dysz silników OMS oraz rozpoczął procedurę przygotowującą do uruchomienia APU. Ostatnie prognozy pogody pokazały, że w czasie lądowania nie wystąpią opady w promieniu 30 mil. Wydana została więc zgoda na lądowanie podczas pierwszej okazji, na orbicie 186.

O godzinie 11:25 UTC wahadłowiec został ustawiony w orientacji przestrzennej właściwej dla manewru deorbitacji, z ogonem skierowanym w kierunku ruchu i opuszczoną częścią przednią. O 11:37 UTC Tony Antonelli uruchomił pierwszy system APU. O godzinie 11:41:59 UTC uruchomione zostały silniki OMS, co spowodowało zejście z orbity. Manewr ten trwał 3 minuty i 10 sekund. Przebiegał w czasie gdy wahadłowiec przelatywał nad Indonezją. Następnie wykonany został manewr ustawiający wahadłowiec w orientacji właściwej do wejścia w atmosferę. Pojazd przelatywał wtedy nad Australią. Przód wahadłowca był teraz podniesiony i skierowany zgodnie z kierunkiem ruchu. Następnie uruchomione zostały pozostałe systemy APU.

O godzinie 12:16 UTC prom po raz pierwszy odczul wpływ atmosfery. Przelatywał wtedy nad Pacyfikiem na wysokości 400 000 stóp z szybkością 25 machów. W dalszej kolejności wykonany został pierwszy z 4 skrętów pozwalających na szybsze wytracenie energii kinetycznej. Z powodu większej szybkości wiatru rozważana była wtedy zmiana pasa lądowania z pasa nr 33 na pas nr 15. Nie skorzystano jednak z tej możliwości.

Po przelocie nad wyspami Galapagos osłona termiczna wahadłowca rozgrzała się do maksymalnej temperatury. Nastąpiło to około 12:29 UTC. Potem pojazd przeleciał nad Kostaryką, Nikaraguą i Hondurasem a następnie wleciał nad Morze Karaibskie. Po przelocie nad Kubą pojazd przeciął wybrzeże Florydy w okolicach Everglades. Następnie minął jezioro Okeechobee i leciał w kierunku Brevard County. Został wtedy zaobserwowany przez kamery śledzenia w KSC. Na 7 minut przed lądowaniem wysunięte zostały próbniki powietrza dostarczające danych na temat ciśnienia i kierunku wiatru. Były one wykorzystywane przez system nawigacyjny. Około 12:44 UTC Ken Ham rozpoczął sterowanie ręczne. Wykonał następnie skręt o 320 stopni naprowadzający na pas. Odbył się on na wysokości 50 000 stóp. Tony Antonelli wysunął następnie podwozie. Wahadłowiec Atlantis wylądował potem na pasie 33 SLF (Shuttle Landig Facility). Lądowanie (dotknięcie pasa przez koła główne) zostało odnotowane o godzinie  12:48:11 UTC. Przebiegało bez najmniejszych problemów. Było to 75 lądowanie wahadłowca na Florydzie.

PODSUMOWANIE

Misja STS-132 trwała 11 dni, 18 godzin, 28 minut i 2 sekundy. W tym czasie wahadłowiec Atlantis przebył dystans 4 879 978 mil podczas 186 orbit. Cały lot przebiegł praktycznie bez problemów. Jedynym niewielkim utrudnieniem były komplikacje związane z systemem sensorów OBSS. Prace montażowe i spacery kosmiczne zostały wykonane praktycznie bez zakłóceń.

Po dołączeniu modułu Rassvet (o masie 17 760 funtów) stacja była ukończona w 93% pod względem masy i 98% pod względem objętości przestrzeni hermetycznej. Masa stacji wynosiła teraz 816 349 funtów. Wewnętrzna przestrzeń miała objętość 29 500 stóp sześciennych. Nowy moduł był jedynym dużym elementem rosyjskim dostarczonym przez wahadłowiec.

Całość sprzętu i zapasów dostarczonych na ISS miała masę 28 792 funtów. Do wnętrza ISS dostarczono 2 192 funtów materiałów. Na stację przepompowano też 1 300 funtów wody. Na pokładzie środkowym zabrano ze stacji 1 763 funtów sprzętu, niepotrzebnych rzeczy i próbek z eksperymentów. Łączna masa ładunku powrotnego wraz ze starymi bateriami ITS P6 i paletą ICC-VLD wynosiła 8 229 funtów.

Misja ta była najprawdopodobniej ostatnią wyprawą wahadłowa Atlantis. Łączny czas lotów kosmicznych tego pojazdu wyniósł 294 dni. Całkowity przebyty dystans został oszacowany na 120 milionów mil w czasie 4 648 orbit. Łącznie załogi składały się z 191 osób. Wahadłowiec ten wykonał 5 misji dla Departamentu Obrony, 2 loty z sondami kosmicznymi (Magellan i Galileo), 2 loty z teleskopami (Hubble i Compton), 7 misji do stacji Mir, 11 misji do ISS, oraz 1 misję serwisową do HST. Po misji rozpoczęły się przygotowania orbitera do ewentualnej misji ratunkowej LON dla lotu STS-134 wahadłowca Endeavour. Nadal istniała szansa na jeszcze jeden lot wahadłowca Atlantis w 2011r w celu dostarczenia dodatkowego zaopatrzenia na ISS.
Odpowiedz
Dzięki serdeczne dla Scorusa za napisanie podsumowania! Z pewnością się przyda - jeśli ktoś by chciał zrobić raport z tej misji... Wink
Odpowiedz
Może się komuś przyda:

Lista dystansów jakie przebył Atlantis podczas swych wszystkich misji
1. STS-51J (październik 3-7  1985) 1 682 641 mil
2. STS-61B (listopad 26-grudzień 3  1985) 2 466 956 mil
3. STS-27 (grudzień 2-6  1988) 1 812 075 mil
4. STS-30 (maj 4-8  1989) 1 477 500 mil
5. STS-34 (październik 18-23  1989) 1 800 000 mil
6. STS-36 (luty 28-marzec 4  1990) 1 837 962 mil
7. STS-38 (listopad 15-20  1990) 2 045 056 mil
8. STS-37 (kwiecień 5-11  1991) 2 487 075 mil
9. STS-43 (sierpień 2-11  1991) 3 700 400 mil
10. STS-44 (listopad 24-grudzień 1  1991) 2 890 067 mil
11. STS-45 (marzec  24-kwiecień 2  1992) 3 274 946 mil
12. STS-46 (czerwiec 31-sierpień 8  1992) 3 321 007 mil
13. STS-66 (listopad 3-14  1994) 4 554 791 mil
14. STS-71 (lipiec 27-czerwiec 7  1995) 4 100 000 mil
15. STS-74 (listopad 12-20  1995) 3 400 000 mil
16. STS-76 (marzec 22-31  1996) 3 800 000 mil
17. STS-79 (wrzesień 16-26  1996) 3 900 000 mil
18. STS-81 (styczeń 12-22  1997) 3 900 000 mil
19. STS-84 (maj 15-24  1997) 3 600 000 mil
20. STS-86 (wrzesień 25- październik 6  1997) 4 225 000 mil
21. STS-101 (maj 19-29  2000) 5 076 281 mil
22. STS-106 (wrzesień 8-20  2000) 4 919 243 mil
23. STS-98 (luty 7-20  2001) 5 369 576 mil
24. STS-104 (czerwiec 12-24  2001) 5 309 429 mil
25. STS-110 (kwiecień 8-19  2002) 4 525 299 mil
26. STS-112 (październik 7-18  2002) 4 513 015 mil
27. STS-115 (wrzesień 9-21  2006) 4 910 288 mil
28. STS-117 (lipiec 8-22  2007) 5 809 363 mil
29. STS-122 (luty 7-20 2008) 5 296 842 mil
30. STS-125 (maj 11-24  2009) 5 276 000 mil
31. STS-129 (listopad 16-27  2009) 4 490 138 mil
32. STS-132 (maj 14-26  2010) 4 879 978 mil
Razem 120 850 928 mil

Atlantis w liczbach
Przebyta odległość: 120 850 928 mil
Liczba dni spędzonych: w kosmosie 282
Liczba orbit: 4 462
Liczba lotów: 31
Liczba przewiezionych osób: 185
Liczba dokowań do Mira: 7
Liczba dokowań do ISS: 10

Źródło STS-132 PressKitt
Adam Rędzikowski dajcie gwiazdke!!!! (czy coś w tym stylu!)
Odpowiedz
Znalazlem to forum przez przypadek. Widze, ze wiekszosc z piszacych tu forumowiczow ma bardzo dobre pojecie w tym temacie. Zachecam Was do wrzesniowego numeru Skrzydlatej Polski. Bedzie troche fajnych zdjec mojego autorstwa z KSC oraz JSC. Przy wspolpracy z NASA oraz Canon USA robilem tez zdjecia podczas startu i ladowania STS-132. Mialem 6 zdalnie wyzwalanych aparatow. Najblizszy tylko 300 metrow od pada 39a Smile

Milego ogladania Smile

http://gallery.me.com/air2air/100028

Mariusz Adamski
Skrzydlata Polska
http://air2air.net
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości