Witaj gościu, Jeśli czytasz tę wiadomość to znaczy że nie jesteś zarejestrowany. Kliknij i zarejestruj się by w pełni korzystać z wszystkich funkcji naszego forum.

Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Lunar 100
#1
"Lunar 100" został opisany przez Charlesa Wooda w Sky & Telescope z kwietnia 2004 r. The Lunar 100. Obiekty rozmieszczone są w kolejności od najłatwiejszych do najtrudniejszych do zaobserwowania. Jest to odpowiednik Maratonu Messiera w obiektach Deep Sky.


Jak duży teleskop musisz mieć aby zobaczyć obiekty z listy ?
Najmniejsze obiekty mają 3km średnicy, a więc widoczne są w 3-calowych (75-milimetrowych) teleskopach przy powiększeniach około 150×, 200×.
Wiele obiektów można odnaleźć w mniejszych teleskopach i niższych powiększeniach. Ale kilka obiektów z Lunar 100 - takich jak wąskie doliny (rilles) - są najlepiej widoczne w 6 lub 8-calowych teleskopach przy dużych powiększeniach.

Opisy do niektórych zdjęć są zaczerpnięte z Wikipedii, część obiektów nie ma opisów po polsku więc w międzyczasie spróbuje je przetłumaczyć.

Przydatne linki:
http://www.salzgeber.at/astro/moon/L100.html
http://www.cuckney.pwp.blueyonder.co.uk/...nar100.htm
http://www.shoestringastronomy.com/lunar/lunar100.htm
http://www.astronomer.me.uk/logs/by-l100/
http://www.lunasociety.org/
http://www.alanchuhk.com/
http://www.astrosurf.com/cidadao/moon.htm
http://the-moon.wikispaces.com/Lunar+100
http://the-moon.wikispaces.com/Introduction
http://the-moon.wikispaces.com/Astronomi...ng+Program
http://www.eastvalleyastronomy.org/obs-l...OTL100.pdf
http://www.astrospider.com/Lunar100list.htm

Poniższa mapa uwidacznia gdzie każdy z obiektów się znajduje oraz będą z nimi powiązane zdjęcia.
   

Lunary fotograficznie zacząłem zbierać już w 2012 roku więc do dnia dzisiejszego sprzęt przeszedł re-konfigurację.
Dane na temat sprzętu znajdują się w opisach zdjęć. W dalszej części będę wstawiał sukcesywnie zdjęcia z opisami.

Zapraszam też innych do umieszczani swoich Lunarów ze stosownymi opisami.
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#2
Dobry temat!!! Ostatnio gdzieś o tym czytałem i chyba to były nawet Twoje posty. Muszę wieczorem przepatrzeć moje foldery z księżycem,to pewnie coś tam znajdę.

Odpowiedz
#3
Już jest od dawna na blogu i FA. Trochę Tu brak takich tematów.
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#4
Lunar 24/100
Rima Hyginus to niezwykła formacja o średniej szerokości 3 km i długości 219 km. Jest podzielona w połowie przez krater Hyginus (10,6 km), jest pochodzenia wulkanicznego. Ta niezwykła formacja i krater prawdopodobnie zostały utworzone przez magmę, która zebrała się pod powierzchnią, tworząc "rurkę lawy", która ostatecznie zastygła, tworząc Hyginus i wiele mniejszych kratery rozrzuconych wzdłuż Rille. Jest to stosunkowo młodą formacją.
Położenie 7.4°N, 7.8°E długość 219 km
https://the-moon.wikispaces.com/Rima+Hyginus

Lunar 35/100
Rimae Triesnecker – grupa rowów na powierzchni Księżyca o średnicy około 215 km. Znajduje się na obszarze Sinus Medii, na współrzędnych selenograficznych Księżyca 4,3 N 4,6 E. Nazwa tego systemu kanałów została nadana w 1964 roku przez Międzynarodową Unię Astronomiczną i pochodzi od pobliskiego krateru Triesnecker
https://the-moon.wikispaces.com/Rimae+Triesnecker

   
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#5
Lunar 14/100

Sinus Iridum (Zatoka Tęczy)-wylew lawy bazaltowej w północno-zachodniej części Mare Imbrium. Znajduje się na północno-zachodnim brzegu widocznej strony Księżyca. Średnica zatoki wynosi 236 km. 

   

Odpowiedz
#6
Lunar 4/100
Montes Apenninus poszarpany łańcuch górski w północnej części widocznej strony Księżyca. Nadana przez Jana Heweliusza pochodzi od gór Apeninów we Włoszech.
To pasmo tworzy południowo-wschodni brzeg morza księżycowego Mare Imbrium oraz północno-zachodnią granicę wyżynnego regionu Terra Nivium. Zaczyna się zaraz na zachód od wybitnego krateru Eratostenes, który leży po jego południowej stronie.
Ostatnie dwa szczyty są najbardziej znane z tego, że w utworzonej między nimi dolinie wylądował Apollo 15. Ta misja była uważana za najbardziej udaną pod względem naukowym z całego programu Apollo i była pierwszą, podczas której użyto pojazdu księżycowego Lunar Roving Vehicle, i która trwała trzy dni. 

http://the-moon.wikispaces.com/Montes+Apenninus



   

Odpowiedz
#7
Lunar 4/100
Montes Apenninus – poszarpany łańcuch górski w północnej części widocznej strony Księżyca. Jego współrzędne selenograficzne wynoszą  18,9 N 3,7 W, a nazwa, nadana przez Jana Heweliusza pochodzi od gór Apeninów we Włoszech.

To pasmo tworzy południowo-wschodni brzeg morza księżycowego Mare Imbrium oraz północno-zachodnią granicę wyżynnego regionu Terra Nivium. Zaczyna się zaraz na zachód od wybitnego krateru Eratostenes, który leży po jego południowej stronie. Na zachód od Apeninów znajduje się szeroka szczelina łącząca Mare Imbrium na północy z Mare Insularum na południu. Jeszcze dalej na zachód leżą Montes Carpatus.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Montes_Apenninus

   

Lunar 19/100
Dolina w Alpach to spektakularna księżycowa dolina dzieląca pasmo Alp. Ciągnie się na długości 166 km od basenu Mare Imbrium w kierunku wschód-północny wschód aż do krawędzi Mare Frigoris. Dolina jest wąska na obu końcach i rozszerza się do maksymalnej szerokości ok. 10 km wzdłuż środkowego odcinka. Współrzędne selenograficzne tej formy wynoszą  48.5 N 3.2 E.

Dno doliny stanowi płaska, zalana lawą powierzchnia podzielona przez niewielką rozpadlinę. (Rysa ta jest granicznym punktem możliwym do obserwacji przez teleskopy na Ziemi). Brzegi doliny wznoszą się od dna do otaczającego ją wyżynnego terenu o blokowatej, nierównej powierzchni. Południowa część doliny jest bardziej prosta niż północna część, która jest nieznacznie wygięta i nierówna. Bardziej postrzępione krawędzie doliny znajdują się na wąskim zachodnim-południowo-zachodnim końcu, który przecina łańcuch górski. Ta dolina najprawdopodobniej jest rowem tektonicznym, który został później zalany przez magmę.
Ta dolina została odkryta w 1727 roku przez Francesco Bianchiniego.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Vallis_Alpes

   
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#8
Lunar 15 Rupes Recta

Rupes Recta (łac. prosta ściana) – uskok tektoniczny w kształcie miecza na powierzchni Księżyca o wysokości od 240 metrów do 300 metrów i długości około 110 km, przy południowo-wschodnim brzegu Mare Nubium (Morza Chmur). Współrzędne selenograficzne  22,1 S 7,8 W. Jest to najbardziej znany twór geologiczny tego typu na Księżycu i popularny cel amatorskich obserwacji. Gdy Słońce znajduje się nisko nad lokalnym horyzontem, uskok rzuca długi, głęboki cień, sprawiający wrażenie, że stanowi stromą ścianę. W rzeczywistości jednak Rupes Recta jest nachylona do gruntu u podstawy pod kątem od 36° do 48°.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Rupes_Recta
https://the-moon.wikispaces.com/Straight+Wall

[Obrazek: 656_30_05_15_8_03_39.jpeg]
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#9
Lunar 27/100

Archimedes – duży księżycowy krater uderzeniowy, leżący na wschodnim skraju Mare Imbrium. Na południe od krateru rozpościera się górzysty region Montes Archimedes. Za południowo-wschodnią krawędzią Archimedesa leży równina Palus Putredinis pokryta systemem rowów zwanych Rimae Archimedes, rozciągająca się na ponad 150 km. Na północ-północny zachód od krateru znajdują się Montes Spitzbergen, łańcuch szczytów na Mare Imbrium.

Na wschód od krateru Archimedes leży krater Autolykos. 13 września 1959 rozbiła się pomiędzy nimi Łuna 2. Był to pierwszy statek, który osiągnął powierzchnię Księżyca.

Na północny wschód od Archimedesa znajduje się wybitny krater Aristillus. Pokryta lawą równina pomiędzy Archimedesem, Aristillusem i Autolykosem tworzy Sinus Lunicus, zatokę Mare Imbrium. To morze księżycowe przecina dorsum ciągnące się od Archimedesa w kierunku północ-północny zachód.

Archimedes jest największym pod względem średnicy kraterem na Mare Imbrium. Jego pierścień ma znaczącą ścianę zewnętrzną, rozjaśnioną wyrzuconym materiałem skalnym i górną część tarasowo ukształtowanej ściany wewnętrznej, ale brakuje promieniście rozrzuconego materiału dookoła połączonego z młodszymi kraterami. Po południowo-wschodniej stronie krateru rozciąga się na 30 km trójkątny cypel.

We wnętrzu krateru nie ma centralnego szczytu, jest ono też zalane przez lawę. Nie ma tam znaczących formacji oprócz kilku niewielkich kraterów blisko obręczy. Leżą tam rozproszone wstęgi jasnego materiału, najprawdopodobniej naniesionego tam przez uderzenie, które stworzyło krater Autolykos.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Archimedes...siężycowy)
https://the-moon.wikispaces.com/Archimedes

   
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz
#10
Lunar 66/100


Mons Hadley – masyw w północnej części Montes Apenninus, pasma leżącego na północnej półkuli Księżyca. Góra wznosi się na wysokość 4,6 km, a maksymalna średnica przy podstawie to 25 km. Na południowy zachód od Mons Hadley znajduje się dolina będąca miejscem lądowania Apollo 15, a jeszcze dalej w tym samym kierunku nieco mniejszy szczyt Mons Hadley Delta (δ) o wysokości około 3,5 km, którego współrzędne wynoszą  25,8 N 3,8 E. Na zachód od tych gór leży kręta Rima Hadley.


Nazwy tych miejsc upamiętniają Johna Hadleya. Ta wijąca się dolina ciągnie się na północny wschód w kierunku góry Mons Hadley, od której przejęła nazwę. Jej współrzędne selenograficzne wynoszą  25,0 N 3,0 E, a średnica 80 km. Zaczyna się przy kraterze Béla, wydłużonej formacji o wielkiej osi skierowanej na północny zachód.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Mons_Hadley

   
NEQ6, OO UK CT8, Atik 314E, Atik 383L+
http://astronomiaamatorska.blogspot.com/
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości